Pazar gecesi evde bir arkadaşımla Galatasaray-Fenerbahçe maçını izlemeye hazırlanırken Serdar Turgut’la telefonlaştım. Genel Yayın Yönetmeni Turgut, bir süre önce benim de yazılarımın etkisiyle Galatasaray’ı artık tutmayacağını açıklamıştı. Ben de tam maç başlarken, yanımdaki arkadaşımla onun bu kararını konuşuyordum.

Arkadaşım Galatasaray’ı tutmayı bırakma gerekçelerini mantıklı bulmasına rağmen bir türlü ‘doğuştan’ Fenerli olmayan birinin bu takıma geçebileceğini kabul etmiyordu. Kendisi sıkı bir Beşiktaşlı’dır, ona rağmen bu maçta Galatasaray’ı destekliyordu. Çünkü ona göre ne olursa olsun Fenerbahçe tutulmamalıdır. Aslında, gerçek Galatasaraylı olmanın kurallarından biri de bu değil mi? Türkiye’de futbol Fenerbahçe ve diğerleri diye ikiye ayrılır.

Ben Fenerbahçe’nin Türk futboluna katkılarının yadsınamayacağını düşünüyorum. Aziz Yıldırım, öyle ya da böyle, futbolumuzun çıtasını yükselten bir başkan oldu. Gerek ekonomik olarak, gerekse de sportif açıdan. Anelka’dan Roberto Carlos’a yıldızlar geçiyor Fener’den, tesisler göz kamaştırıcı vesaire.

Üstelik, iyi Galatasaraylılar’ın en büyük sıkıntısı tarikat-cemaat dertleri de Fenerbahçe’de yok. Aziz Yıldırım, Cemaat parasına ihtiyaç duymayan bir başkan, dahası orduyla iş yapıyor ve tarikatların bu sayede Fener’i ele geçirmesini engelliyor.

Ama bu düşüncelerime rağmen, Pazar akşamki maçta Galatasaray’ı tuttum. Mantığım hakikaten de şampiyonun Fenerbahçe olmasını istiyordu. Bir tek Fenerbahçe başarılarını geleceğe yönelik yatırımlara döndürebiliyor çünkü. Şampiyonlar Ligi’nden kazandığı paraları çar çur etmiyor mesela.

Oysa biliyorum ki Galatasaray’ın beceriksiz yöneticiler, geçmişte olduğu gibi bugün de başarıları yüzlerine gözlerine bulaştıracaklar. Galatasaray bir dönem en büyük Türk markasıydı ve yöneticiler bunu iyi yönetemediler, paraları harcadılar, borç batağının içine düşürdüler kulübü. Şimdi de neredeyse Şampiyon, göreceksiniz önümüzdeki sene de Polat ve arkadaşları hiçbir şey beceremeyecek.

Serdar Turgut’la konuşmama gelince...

Onu da bu maçta Galatasaray’ı tutmamız gerektiğine ikna etmeye çalıştım. Sadece iyi Galatasaraylılar takımlarına sahip çıkarsa bu kötü günlerin biteceğine, tarikat yuvasının dağılacağına inanıyorum çünkü. Bakın, daha şimdiden Lise’nin yumruğunu masaya vurması, Divan’ın ayaklanması Adnan Polat’ı ne kadar rahatsız ediyor. İhaleci Polat’ın oyunun ortaya çıkması sadece iyi Galatasaraylılar’ın mücadelesiyle olacak.

Serdar Turgut bana “Peki o zaman hemen geri döneyim mi” dedi, ama ben bunu espri olarak yorumlamadım. Sadece ciddi olarak düşünmesi gerektiğini söyledim.

Bana da bunları düşündüren Bekir Coşkun’un geçtiğimiz günlerdeki bir yazısıydı. Coşkun, özetle yıllar sonra ilk defa takım tutmak istediğini yazmıştı. Kulübünün tarikat yuvası olmasına karşı çıkan Galatasaraylılar’ın bağlılığından etkilenmişti.

Ben takım tutmayı bir kere bıraktım. Bu sezon başına kadar da ‘taraftar’ olmadan izlemeye çalıştım futbolumuzu. Doğrusu, spor yazarı Yiğiter Uluğ’un takımsızlığı hep cezbedici gelmişti bana. Fırsatını bulunca ben de Galatasaray’la biraz daha ilgilenen ama takım tutmayan bir futbol izleyicisi mesafesine çektim kendimi.

Takımı bırakmamdaki sebep şuydu: Fatih Terim’in ikinci kez Galatasaray’ın başına gelmesi. Terim başarıdan başarıya koşmuş olabilir, ama ben o dönemde onun yüzünden kulübün üzerinde Susurluk gölgesinin dolaşmasını, Mehmet Ağar’ın Florya’da cirit atmasını, futbolcuların kollarında Sedat Peker’in hediyesi Rolex saatler taşımalarını (Hakan Şükür’e düğününde hediye ettiğini bizzat görmüştüm), “Korkut Eken’in oğlu gibiyim” demelerini (Arif Erdem) içime sindirememiştim. Terim gidince, bu dönem de biter diye umut ederken onu yeniden Galatasaray’a getirdiler. Ben de o dönene kadar taraftarlığımı askıya aldım. Zaten Emre Belözoğlu, Hagi gidince sportif olarak da ilgimi çekmiyordu.

O dönem kimi arkadaşlarım “bir daha dönmemek üzere” Galatasaray’ı bıraktı. Ben bu sezon başında gazeteci merakıyla ilgilenmeye başladım. İlginç bir şeyler oluyordu çünkü, mümkün olduğu kadar da aktarmaya çalışıyorum.

Ancak taraftarlık ilginç bir his; hiçbir mantığı olmayan, hiçbir şekilde açıklanmayan bir durum. Benedict Anderson milletlerin ‘hayal edilmiş topluluklar’ olduğundan söz eder; her sabah aynı gazeteyi okuyan milyonlarca insan, aynı filme giden, aynı ürünleri tüketenler farkında olmadan birer ‘topluluk’ olurlar. Taraftarlık da böyle.

Mantık ne derse desin, bir Galatasaray-Fenerbahçe maçında bu hayal edilmiş topluluğun şartları devreye giriyor.

Kıssadan hisse: İyi Galatasaraylılar, bu süreci atlatmak için takımınıza sahip çıkın.

Helal skandal...

BİR anda Katar’a koştular.

Biz anlamadık.

Beş ay içinde Cumhurbaşkanı, Başbakan, 8 bakan, Katar’a koşturunca, bunun ekonomiye bir katkı işi olduğunu düşündü bizim arkadaşlar.

Sadece Katar’ın Türkiye’ye katkısının ne olabileceğini bilemedik ve mutlulukla bekledik:

"Katar...

Bize ne katar..."

Meğer damat beye alınan gazete-televizyonun parasını bulmak için düşmüşlerdi yollara.

Katar katar...

*

Böylece rakipsiz bir ihale ile Çalık Şirketi’ne satılan ve parası iki kamu bankasından (Vakıfbank ile Halkbank) çıkan Sabah-ATV medya grubunun eksik kalan parası Katar şeyhinden sağlanmış oldu.

Bu aşamada Katar’a koşanlara bakın:

Cumhurbaşkanı...

Başbakan...

Dışişleri Bakanı...

Maliye Bakanı, Milli Savunma Bakanı, Devlet Bakanı, Enerji Bakanı, İmar ve İskán Bakanı... Ve ilave iki bakan ile çok sayıda bürokrat, katara katara...

Peki siz birey olarak bu devlet teminatlı para alımı ile biraz daha borçlandığınızı biliyor musunuz?..

Yani damada gazete-televizyon alımına farkında olmadan kefil olduğunuzu?..

Nerden bileceksiniz?..

Muhtemelen siz de umutla beklediniz:

"Katar...

Bakalım bize ne katar..."

*

Bence bu bir helal skandal...

Her türlü yolsuzluğu, suiistimali, avantayı, beleşi görmüş birisi olarak, böylesini hiç görmemiştim. Rakipsiz ihale ile satılan, 750 milyon dolar parası devlet bankalarından çıkan, kalanı işte böyle Katar’dan sağlanan...

Üstelik "geçmiş dönemin hortum paralarını tahsil etme adına" yapılan enteresan bir iş...

Söyler misiniz:

Bu mudur ak-pak yönetim?..

Böyle midir din-iman...

Böyle mi olur Müslümanlık, söyler misiniz?..

Teminat sorunu nasıl aşıldı?

Çalık’ın ATV-Sabah’ı almak için kamu bankalarından kredi alacağını burada söyledik.
Kimse inanmadı.
El koyma sürecinde ne söylediysek çıktı kimse kaale almadı.
Şimdi yangın yapıyorlar.
Haklılar. Ortada Türkiye Cumhuriyeti tarihinde olmamış bir garabet var. Ben bugün bu garabetin kimsenin değinmediği farklı bir noktasına değinmek istiyorum.
Vakıfbank ve Halkbank Sabah’a yüksek miktarda kredi verdiler.
Bu iki bankanın tarihinde bu boyutta bir kredi vermişlikleri yok. Ama daha acayip olanı, bu krediyi verirken grubun hisseleri dışında hiç bir teminat istememiş olmaları.
750 milyon doları sadece ve sadece Turkuvaz’ın hisselerini teminat alarak verdiler.
Peki ya bu grup kötü yönetilir değer kaybederse ne olacak?
Bankalar kalkıp da “Biz Çalık’ın bu işi yöneteceğine inanıyoruz” diyemezler.
Çünkü Çalık’ın burayı iyi yöneteceği yolunda bir garanti yok. Hatta risk var. Çünkü daha önce hiç böyle bir iş yapmamışlar.
Hadi onu da geçelim, gelelim asıl bankacılık tekniği açısından ortaya çıkan “Büyük garabete”
Bankalar Çalık’a bu krediyi hisseleri teminat alarak verdiklerini söylüyorlar.
Peki kredi kullandırıldığı sırada bu hisseler Çalık’a ait değildi.
Çalık önce bankalardan krediyi aldı, parayı ödedi, sonra hisseler Çalık’a geçti.
Arada 2 günlük bir boşluk var.
Bu boşlukta bankaların aldığı teminat neydi?
Normalde böyle durumlarda şirketler bir “Köprü kredi” kullanırlar.
Bildiğimiz kadarıyla burada böyle bir köprü kredi yok. 2 günlük süre için bir ara teminat yok.
Peki diyelim ki,. Ahmet Çalık Halkbank ve Vakıfbank’tan 750 milyon doları aldı ve bu parayı Sabah ve ATV’yi almakta kullanmadı.
Ne yapacaktı bankalar?
“Ayıp oluyor Ahmet Bey mi diyeceklerdi?”
O iki gün için teminat neydi merak ediyorum.
Acaba Başbakan’ın  bu bankaların yönetimini arayıp “Merak etmeyin Ahmet iyi adamdır. Bu parayı öder” demesi mi?