İşte size iki Türk.
Biri sinemacı, diğeri edebiyatçı.
Nuri Bilge Ceylan ve Orhan Pamuk.
Biri yıllardır bileğinin hakkıyla, söke, söke Avrupa sinemasının zirvesinde oynuyor.
En saygın festivallerde yıldızlaşıyor, övgüler topluyor, ödüller alıyor.
Diğeri ise benim ve yakın çevremdeki hiç kimsenin bitirmeye muvaffak olamadığı  “Bol esinlenmeli” kitaplar yazıyor.
Orhan Pamuk ödül alabilmek, Türkiye’den ve Türklerden pek hoşlanmayan ödül verenlerin gözüne girebilmek için ülkesine sövüyor.
Nuri Bilge Ceylan ise hakkıyla aldığı ödülü elinde tutarken ödülünü ülkesine ithaf ediyor, ödülünü ülkesi adına aldığını söylüyor.
Orhan Pamuk ise ödül töreninde yaptığı konuşmayı bile Amin Malouf’tan esinleniyor.
İkisi de bizim sanatçımız.
İkisiyle de gurur duyuyoruz.
Ama biriyle hem gurur duyuyor, hem seviyoruz. 

Bazı babalar vardır, eve her gelene "Göster oğlum amcana pipini" der.
Pipi göstermeyi marifet sanan çocuk, aferin aldığı eylemi her zaman yapmaya başladığında kafasına şaplak yer.
Bazı bababalar ise, erkek çocuklarının küfürlü konuşmasından keyif alır.
Çocuk küfür ettikçe, büyüdüğünü ve hoşa giden birşey yaptığını zanneder.
Ta ki günün birinde babaya da küfredip fırçayı yiyinceye kadar.
Engin Ardıç'ın bir zamanlar yazılarına samimiyet katan dili işte bu çocukların hallerine dönmeye başladı.
Dün Kıbrıs'tan yola çıktığı yazısında Engin Ardıç, Bülent Ecevit'e demediğini bırakmamış.
Buna dair söylenecek çok şey var ama önce Engin Ardıç'ın Kıbrıs takıntısı ve yanılgılarını halletmek lazım.
Ardıç geçenlerde Ergenekon soruşturmasıyla ilgili bir yazıda: "Bunlar Kıbrıs'ı sömürge yapmak isterler" ifadesini kullandı.
Bu soruşturma kapsamında gözaltına alınanların Kıbrıs'taki çözüm formüllerinden hoşlanmadıkları doğru ama bir yeri sömürge yapmak için
sömürmek gerekir.
Oysa Türkiye'nin KKTC'ye yıllık katkısı 500 milyon dolar seviyesinden aşağıya hiç düşmedi.
Adam dün diyor ki: "Kıbrıs 35 senedir sırtımıza yapışmış bir kamburdur"...
Şimdi kalkıp bu adama Nikos Sampson'un 15 Temmuz darbesinin sonuçlarını baştan mı anlatacağız?
1974'te ne Yunanistan ne de Kıbrıs'ın Avrupa Birliği üyeliği ya da bu ihtimal söz konusuydu.
O tarihte Enosis ilan edilse ve Ada Yunanistan'a bağlansa acaba ne olurdu?
Mesela hava ve kara suları sahası yüzünden Türkiye'nin Akdeniz'e çıkışında da sorunlar yaşanmaz mıydı?
Füze teknolojisinin gelişmediği o tarihte ne Yunanistan ne de Ege Adaları'ndan kalkan savaş uçaklarının Ankara'yı vurup geri dönme imkanları yoktu.
Oysa Kıbrıs'tan kalkan bir savaş uçağı Ankara'yı vurup geri dönebiliyordu.
Engin Ardıç'a Kıbrıs'ın tamamını anlatmak çok vakit alır ama ne olup bittiğini anlaması için bazı satırbaşları öğretilebilir.
Konumuzla alakası olmadığı için  Potemi Valileri yada Templar Şövalyeleri dönemine kadar gitmeyeceğim.
Ama Kıbrıs'ta olup biteni anlamak için Enosis'in Türkler'e değil İngiliz Yönetimi'ne karşı ilan edildiğini bilmek gerekir.
Ya da devrimci akımların güçlendiği 1930'lu yıllarda, Ada'daki vali tarafından İngiliz Sömürge Bakanlığı'na çekilen bir telgrafta: "Kilise tüm sahtekarlığa karşı anti-komünisttir ve bu bizim için bulunmaz bir fırsattır..." dendiğini de bilmek gerekir.
Bunları bilince ticaret hayatında olmayan Türkler'in, İngiliz Yönetimi tarafından çeteci Rumlar'a karşı polis olarak işe alındığını ve sıkıntıların buradan başladığını da kavramak gerekir.
Ardıç yazısında diyor ki: "Kıbrıs' harekatından sonra Osmanlı refleksi gelişti."
Yüzeysel bilgilerle sağlam analiz ancak bu kadar yapılabilir.
İkinci Cenevre Konferansı'nın tutanaklarını okursanız Türkiye'nin masaya koyduğu "Kantonal çözüm önerisi"ni görürsünüz. Bu öneri yıllar sonra Yunanlılar tarafından bile kaybedilmiş bir fırsat olarak değerlendirildi.
Ardıç, Ecevit'in duracağı yeri de, hareket edeceği yeri de çekileceği yeri de bilemediğini yazmış.
Ahlaki bir kaygınız yoksa, aradan onlarca yıl geçtikten ve olayın bir numaralı tanığı öldükten sonra sallamak kolay.
O tarihte Türkiye'nin Başbakan'ı, "Ada'ya  barış ve demokrasi getirmek için çıktık" diyerek tepkileri göğüslemeye çalışırken, Başbakan Yardımcısı olan Erbakan yabancı gazetelere: "İnşallah Ada'nın tamamını feth edeceğiz" diyordu.
Ecevit'in duracağı yeri bilmediği meselesine gelince...
Türkiye'nin, Birleşmiş Milletler'in ateşkes kararını kabul ettiği doğrudur ama fiili durum daha farklıdır.
Türkiye'nin müdahalesinin ardından Yunanistan'da göreve gelen sivil iktidarın Dışişleri Bakanı Mavros, Birinci Cenevre Konferansı'nda ateşkes ihlallerinden şikayetçi olur.
Gerçekten de Türkiye ateşkesi kabul ettikten sonra hava akınlarını durdurmuş ama Ada'daki birlikler, güvenli köprü başlarını tutuncaya dek ilerlemeye devam etmişlerdir.
Engin Ardıç zahmet edip başyazarı Mehmet Barlas'ın odasına bir giderse Cenevre Konferansı'nı takip eden isimlerden biri olan Barlas, ona neyin doğru neyin yanlış olduğunu anlatır.
Türkiye'nin Kıbrıs politikalarında eleştiriye açık bir sürü yer vardır.
Mesela, Milliyetçi Cephe Hükümet'i Kıbrıs'taki tüm fabrikaları ani bir kararla Türkiye'deki ilgili KİT'lere bağlamıştı.
Kötü yönetim o fabrikaların kapanmasına ve işsizlik sorununa neden oldu, bu doğru...
Ya da Güneydoğu'yu askere devreden siyasilerin, Kıbrıs'ı da Denktaş'a havale ederek bir anlamda Türkiye'nin kaderini de Denktaş'ın eline bıraktıkları da doğru.
Bunların doğru olması, müdahalenin haklı sebeplere dayandığı, Türkiye'nin müdahale döneminde her zamankinden daha iyi bir diplomasi yürüttüğü gerçeğini değiştirmez...
Engin Ardıç yazısında bir parantez açarak; Ecevit'in duracağı, ilerleyeceği, çekileceği yeri ne zaman bildiğini sormuş.
Mesela maaşları Amerikalılar tarafından ödenen  Özel Harp Dairesi ile ilk kim uğraştı dersem, Ardıç ne yanıt verir?
Ya da 12 Mart'ın hapse tıktığı binlerce insana affı kim çıkardı?
Ya da Çalışma Bakanı olduğu 1963 yılında  CHP bürokrasisini de karşısına alıp "Grev-Lokavt" kanunu çıkaran, sendikacılığın önünü açan kimdi?
Siyasetteki  tüm artı ve eksilerine rağmen, bu ülkede kendi valizini taşıyan, sıraya girmeyi bilen, bırakın yazmayı şiir okuyan tek siyasi Ecevit değil mi?
Tarih Bülent Ecevit'i  Engin Ardıç'ın yazdığı gibi ve o derece kaba ifadelerle yazmayacak....
Zira tarihin adalet terazisi var...

BATILI devletlerden birinin elçisi memleketine giderken, Osmanlı sadrazamına vedaya gelmiş:
‘’Dönüşte size ne getireyim?’’
Sadrazam gülümsemiş:
‘’Yeni meseleler, yeni dertler getirme de ne getirirsen getir!’’
TRT’nin yayından kaldırdığı ‘’Sınırlar Arasında’’ belgesel programının yapımcısı Banu Avar, ‘’Avrupalılar beni istemedi’’ demiş...
Osmanlı sadrazamı ile elçi arasındaki bu konuşma bize Banu Avar’ı hatırlattı.
* * *
DOĞRUSU hiç de yadırgamadık, ‘’sömürge valisi’’ kılıklı Avrupalıların bize sıfat biçtiği, ‘’Faşist laikler’’ yakıştırmasını yaptığı, ‘’Size şöyle bir adam lazım!’’ diye, adamın nasıl biri olduğunu anlattığı ortamda, elbette Banu Avar’ın yaptığı belgesel program onların canını sıkar, TRT’ye gereğini yaptırırlar.
* * *
NE vardı Banu Avar’ın programlarında?
Avar, gittiği ülkeleri bize tanıtıyordu, turistik otellerini değil, tertemiz meydanlarını değil, mutlu insanlarını değil...
Ya neleri?
O ülkede olan bitenleri, düzenin mağdurlarını...
Biz o belgeselleri seyrederken mesajı alıyorduk...
Mesela bize diyordu ki:
‘’Ey vatandaşım, kanma aldanma! Bakma, sen, onların bizi eleştirdiklerine... Evet, eleştirilerinde haklı olsalar bile, bir de kendilerine baksınlar, insan haklarına nasıl uyuyorlar, ya da uymuyorlar, görün!’’
Banu Avar, Avrupalılara kendilerini de tanıtıyordu:
‘’Bu mu insan hakları, bu mu demokrasi? Kendi ülkenizde olanları görmüyor, başka ülkelerden (Türkiye) hesap soruyorsunuz...’’
* * *
İŞTE Avrupalılar buna kızıyorlardı, şikâyetleri buydu, Ankara’da kaç büyükelçi, kaç kapıyı aşındırdı, Banu Avar için...
Gürcistan’dan İsveç’ine kadar...
‘’İsveç mi?’’ diyeceksiniz...
Ya ne sandınız?..
Sorun bakalım İsveçlilere, ‘’Laponlar’’ deyin, ‘’Laponlara ne oldu?’’ deyin, görürsünüz o sosyal demokrat İsveçlinin suratını...
Banu Avar’ın programlarını niye yayından kaldırdılar anladınız mı?
Hele hele bugünlerde, Anayasa Mahkemesi karar arifesindeyken...
* * *
OYSA, Banu Avar geçen yılın aralık ayında (Aralık 2007) TRT ile sözleşme imzalamıştı, 2009 Ocak ayına kadar program yapılmış, gidilecek ülkeler saptanmıştı.
Bu ayın 28’inde ‘’Büyük Ortadoğu ve Asya Projesi’’ adlı bölüm yayımlanacaktı.
Banu Avar bu bölümün kurgusuyla uğraşırken, TRT haber Dairesi Başkanı’ndan bir yazı geldi:
‘’Programınız kaldırılmıştır.’’
Gerekçe:
‘’Yayın planındaki değişiklik.’’
* * *
‘’SINIRLAR Arasında’’ programı tarihe karıştı.
Ne gam?
Onun yerine ‘’Avrupa’nın Türkiye’deki işbirlikçileri’’ adlı, Soros destekli bir program koyarsınız, olur biter.
Türk halkının uyanmaya değil, uyutulmaya ihtiyacı vardır.
‘’Dönek’’ makamından ‘’liberal fasıl’’ fena gitmez.